#OMG31 oktober 2018, 11:11

Marco is net afgestudeerd aan de opleiding communicatie en heeft sinds een aantal maanden een baan als PR-adviseur bij een internationaal bedrijf. Hij mag leidinggeven aan een leuk team en heeft intussen al een aantal bezoeken in het buitenland achter de rug. Sommige wat geslaagder dan andere.

Het feit dat Marco geen enkele ervaring had in zakendoen in het buitenland en daarom geen idee had van andere manieren van communiceren, bleek wel tijdens de ontmoetingen. Met een hoge OMG-factor als gevolg…

Grenzeloos verward

De ontmoeting in Londen was zeer geslaagd: Marco moest alleen wel even wennen aan de extreme beleefdheid vanuit de Britten en het feit dat ze snel ter zake kwamen. Bij terugkomst krijgt hij echter te horen dat the British are probably not coming: de klant wil de samenwerking voortzetten, maar dan wél alleen met Marco’s baas.

In North Carolina krijgt Marco te maken met the fast and the forward: 20 minuten na aanvang van het gesprek staat hij weer buiten en vraagt hij af of dit wel een goed teken  is. Bovendien vindt hij het maar bijzonder dat de klant hem aanspreekt alsof hij al jaren z’n beste vriend is.

La vita confusa gaat nog even verder door in Milaan. Een uitgebreid ontvangst op het hoofdkantoor, een lange lunch, dito diner en vele persoonlijke vragen later wordt Marco aan het einde van de dag op dezelfde hartelijke manier uitgezwaaid waarop hij ontvangen was. Intussen zijn er geen enkele zaken besproken en belooft de klant contact op te nemen zodra Marco weer in Nederland is.

Oost west, niet best

Enigszins verward maar nog wel met de zekerheid dat hij het in eigen land prima gaat redden, begint Marco aan zijn laatste bezoeken op Nederlandse bodem.

In Leeuwarden ontmoet hij een delegatie van maar liefst 7 man en komt hij er al snel achter dat zijn open en vriendelijke houding en nuchtere Brabantse humor niet in de smaak valt bij de groep. De afwachtende houding van de Friezen kan hij maar moeilijk peilen, en de humor -die hij interpreteert als sarcasme- overigens ook niet. Misschien was ‘ie té vriendelijk?
In Haarlem krijgt Marco te maken met een Jolige Joris die het gesprek en Marco als persoon niet echt serieus lijkt te nemen. Het lukt Marco wéér niet te levelen, en na ontelbare OMG’s en de wanhoop nabij besluit Marco een gesprek aan te gaan met zijn baas.

Het kwartje valt zwaar

Marco weet waar de schoen wringt maar heeft geen idee hoe hij het moet aanpakken. Logisch dat elke cultuur een andere manier van communiceren heeft en tijdens de opleiding heeft hij wel veel geleerd, maar niemand heeft hem eigenlijk voorbereid op verschillen in communicatie. Veel conflicten zijn gebaseerd op onbegrip van elkaars opvattingen en cultuur dus als niemand daar weet van heeft, hoe kunnen samenwerkingsverbanden dan ooit slagen? Hoe kunnen er dan bruggen worden gebouwd? Hoe kun je respectvol een boodschap overbrengen als je niet eens weet hoe het in een andere cultuur wordt geïnterpreteerd? Wat doe je als de verschillen zó groot zijn dat er een gevaar vormt voor samenwerking?

Marco’s baas is verrast dat hij redelijk ‘groen’ is op dit vlak en doet een boekje open over de verschillende manieren van communiceren en cultuurverschillen. Voor die verschillen hoef je overigens de grens niet over te gaan: Friezen stellen zich afwachtend op en gebruiken sarcasme doorgaans als een manier van humor. Haarlemmers -of in ieder geval Amsterdam en omgeving- zijn jovialer, zelfverzekerd en hebben de neiging zich dominant op te stellen. In veel delen van Brabant en Limburg moet je er weer niet van staan te kijken als je afspraken maakt onder het genot van een biertje op het terras.

En dan heb je nog de wereld buiten Nederland: Britten hebben vaak met moeite met zakendoen met een junior, en hebben graag een senior aanwezig. In Italië vindt men het bouwen van persoonlijke relaties belangrijker dan gelijk zakendoen. De communicatie is heel informeel en deadlines duren vaak lang. In Duitsland moet je erg oppassen met het maken van grappen tijdens besprekingen. Die Opel-reclame had toch een goed punt.

Marco beseft dat, als recent oud-student en groentje in het veld, er echt wat te winnen valt op dit vlak voor de studenten die nu nog in opleiding zitten. Al is het alleen maar om de toch al té vaak gehoorde OMG-factor niet zover te verhogen zoals bij Marco het geval. Direct na het gesprek met zijn baas neemt Marco daarom gelijk contact op met zijn oud-mentor. Misschien een idee een module voor studenten in te zetten in het #OmgaanMetGebruiken?

Tekst door: Marike Aertssen, student Communicatie Deeltijd. Volg haar op LinkedIn.


Eerdere artikelen