Magazine

Blog Marike Aertssen - Het studentenleven voltijd vs deeltijd9 juni 2020, 09:49

2003-2007

Voltijd studeren was een andere wereld. Als beginnend student koos je soms een studie omdat het je wel leuk leek of omdat je niks beters kon verzinnen: studeren was geen verplichting, wel een verwachting.

Offline & zorgeloos

Hele dagen naar de campus was de norm en ik woonde niet op kamers: al dat treinreizen kwam mijn neus uit. In de jaren daarop werd het reizen minder en mijn stagescholen selecteerde ik op kortste reisafstand.

Het digitale tijdperk was heel langzaam wakker aan het worden. Tijdens de lessen werd er met een black- of whiteboard gewerkt en we kregen hardcopy readers met alle lesstof. Daarnaast waren er natuurlijk de (overload aan) boeken. Alleen de mensen met knaken brachten hun laptops mee naar colleges. Tentamens werden uitsluitend schriftelijk afgenomen. Verslag inleveren? Dat deed je in hardcopy-variant in het postvak van de docent.

Ik was geen nerd, maar wel braaf: ik zat niet op hertentamens te wachten. Mijn zaken waren op orde, maar ik vond het niet erg als er zesjes in mijn lijst stonden. Cum Laude afstuderen was ook totaal geen prioriteit. Mijn studententijd kan het beste samengevat worden als een beetje studeren, af en toe werken en regelmatig de stad ingaan voor een drankje (of twee). Het zorgeloze genieten met klasgenoten en vrienden, en je vooral niet te veel zorgen maken over de toekomst. Het onderhouden van hobby’s en andere interesses ging met gemak: tijd was mijn beste vriend en ik had het in overvloed.

Studeren? Dat nooit meer!

Ik realiseer me nu dat ik de namen van de meeste docenten nooit hebt geweten, en er nu met moeite vier kan opnoemen. Was het mijn desinteresse? Misschien de wat minder persoonlijke sfeer binnen voltijdonderwijs? Ik gok het laatste, want we zaten in grote klassen en het totaal aantal voltijdstudenten was enorm.

Ik studeerde braaf binnen vier jaar af, en ik was er toen heilig van overtuigd dat studeren in die vorm nooit meer zou gebeuren. Yeah right…

2017-2021

Fast forward exáct 10 jaar later. Ik werkte als docent en wilde een carrièreswitch. Het wanneer en hoe was alleen nog een kwestie van oriënteren. Keuzestress had ik niet: studeren was geen verplichting en ook geen verwachting, maar een hele bewuste keuze. Ik kon mezelf daarom rustig voorbereiden op een nieuwe toekomst.

Vroegâh vs. Vandaag

Fulltime studeren was geen optie dus koos ik voor de deeltijdstudie Communicatie: twee dagdelen in de week naar school, op de woensdagen. Ik reis (nog steeds!) met de trein, maar dat interesseert me niet: de woensdagen zijn een heerlijke break in de week. Ik keek er vanaf dag 1 naar uit, en nog steeds. Compleet van de schoolcampus verdwijnen om stage te lopen bestaat niet in deeltijd: opdrachten voer ik uit op mijn werk of bij andere organisaties. Je werkt en studeert tegelijkertijd -zonder dat je het soms bewust doorhebt- en dat is ideaal.

Avans zet stevig in op blended learning, en dat werkt buitengewoon goed. Contactmomenten zijn het enige wat offline gebeurt: de rest vindt plaats binnen de online omgeving. Schriftelijke tentamens worden tot een minimum beperkt en de meeste opdrachten maak je in de vorm van een online beroepsproduct. Het inleveren van een hardcopy beroepsproduct heb ik één keer gedaan, maar alleen omdat de docent dit prettig vond. Was trouwens wel een blast from the past kan ik je zeggen.

Ik ben nog steeds braaf, en een echte nerd geworden. Cum Laude afstuderen zit er niet in omdat ik een vrijstelling heb gekregen, maar het idee van zesjes op mijn lijst is onacceptabel. Komt wijsheid dan toch echt met de jaren? Ik hou het erop dat deze studie zo’n bewuste keuze is dat ik er álles uit wil halen. Dit zie ik ook bij medestudenten: ze zijn er zich heel bewust van dat de studiekeuze geen kwestie is van louter móeten maar van mogen, kunnen en vooral wíllen. De motivatie ligt bij deeltijdstudenten daarom over het algemeen veel hoger dan bij voltijdstudenten.

Nieuwe tijden

Mijn leven als deeltijdstudent is niet te vergelijken met dat van vroeger. Het komt neer op veel studeren, veel werken en heel soms de stad ingaan om een drankje te doen. Maar niet meer dan twee, want ik moet fit blijven voor de volgende dag omdat er gestudeerd moet worden. Sommige hobby’s heb ik moeten schrappen, want tijd is er niet meer in overvloed. Mijn leven is gestructureerder, en dat moet ook wel. Slacken of last-minute je zaken op orde brengen zit er echt niet in als je dit wil volhouden en succesvol wil zijn. Genieten doe ik nog wel, maar op een andere manier. Ik geniet meer van de studie dan vroeger en alles wat daarbij hoort. Call me crazy, maar studeren doet me jonger voelen. Niet alleen door mijn klasgenoten en de energie die ik ervan krijg, maar ook als ik mijn studentenpas mag flashen voor korting. De eerstvolgende keer dat ik dat weer kan doen is wanneer ik 65+ ben, dus ik geniet er maar goed van.

Ik ben nog niet klaar met de studie, maar wat me zeker gaat bijblijven is de persoonlijke sfeer die je heel duidelijk terugziet bij de deeltijdacademie. Je deelt iets van jezelf en de academie denkt met je mee, op elk vlak denkbaar. Je moet het uiteindelijk zelf doen, maar de begeleiding is ongekend goed. Namen van docenten? Die ga ik nooit vergeten, ook al zou ik het willen…

Tekst door: Marike Aertssen, student Communicatie Deeltijd. Volg haar op LinkedIn.

Lees verder

Blog Marike Aertssen - De deeltijd coronastudent18 mei 2020, 14:02

Corona kent geen deeltijdvariant: het is er nu voltijd, en overal. Het mooie systeem van blended learning wat normaal gesproken soepel werkt, ligt nu even op de plank. Alles is online, en een deeltijdstudent moet zichzelf in deze tijd opnieuw uitvinden. Hoe bevalt dat en wat zijn de valkuilen?

Wie ben ik..?

De hele wereld heeft het zwaar op dit moment, zo ook de deeltijdstudent. De live lessen zijn vervallen en ineens speelt je hele wereld online af. En wij maar denken dat dit toekomstmuziek was. Wat het zwaarst tegenvalt? Het uitje -zoals ik het noem- elke woensdagmiddag- en avond. Even weg van huis en de werkomgeving. Het aanwezig zijn op een andere locatie, in een andere wereld. De deeltijdstudie is voor mij een escape waar ik alleen maar bezig ben met míjn doel en ontwikkeling. Begrijp me niet verkeerd: ik vind iedereen in mijn directe omgeving heel lief en ik word 200% gesteund in alles wat ik doe, maar die escape heb ik wel nodig. Met mij vast nog meer deeltijdstudenten.

Ik zou ik niet zijn als ik overal een positieve twist zou proberen te geven aan alles wat negatief is. En geloof het of niet: deze crisis heeft -wat betreft het studentenleven- ook zijn positieve kanten. Als je het gevoel hebt jezelf nog niet 100% te kennen, dan is dit het moment om het uit te vinden.

De ongebalanceerde balans

Aan het begin van je studie was je nog druk bezig met het ontwerp van de balans tussen werk, privé én studie. Je had het ein-de-lijk onder de knie, en toen kwam de crisis. Nu moet je die balans en vooral de grenzen zien te behouden, maar wél tussen vier muren. Ik lees tientallen blogs met tips hoe je het beste je studieplek kunt inrichten zodat je een ‘grens’ voor jezelf en anderen creëert en hoe je afleiding tot een minimum kan beperken. In de praktijk is dit knap lastig, zeker als je al hele dagen van het ene overleg in het andere rolt en daarna nog online college moet volgen. Wat dat betreft heb ik het magische antwoord niet: ik mag mezelf de koningin van afleiding noemen. Ik zoek geen afleiding, afleiding zoekt mij. Contactmomenten zijn voor mij essentieel, dus daarom zijn online-based cursussen en opleidingen voor mij geen optie. Vraag maar aan de Excel-cursus die ik 4 jaar geleden heb aangeschaft. En aan de groenten die ik heb zitten snijden een paar weken geleden. Bij deze oprechte excuses aan de docent: het lag niet aan jou, het lag aan mij. En het is maar één keer gebeurd.

Wél kan ik je vertellen dat het een hoop scheelt als je van tevoren al wat gegeten hebt, je in een rustige kamer zit en het allerbelangrijkst: iedereen in het huishouden vriendelijk -doch zeer dringend- verzoekt zich gedurende een x-aantal uren bezig te houden met hun eigen problemen. Zo niet, dan zwaait er wat. En het avondeten dan? Er staat een opwarmbare maaltijd in de koelkast, smakelijk eten. Klinkt misschien niet zo aardig, maar onthoud: vóór de crisis moest men zich ook zien te redden tijdens jouw afwezigheid. Hoe ik dat nu doe? Mijn vriend ging elke woensdag bij zijn ouders eten en repeteren. Doet ‘ie nog steeds, op gepaste afstand. Opgelost.

Snel gefixt

Avans heeft het inrichten van online onderwijs via Teams halsoverkop en in hoog tempo moeten inzetten. En het loopt zeer soepel kan ik je zeggen. Wat eerst als extraatje en leuk middel werd gezien, is nu de normaalste zaak ter wereld. Ik was er al mee bekend, maar genoeg andere deeltijdstudenten niet. Dus moet je je verdiepen in een nieuwe techniek. Ook al is Teams niet moeilijk in gebruik, het is wel weer een bewijs dat de mens over het algemeen heel goed kan schakelen en wel degelijk in staat is snel nieuwe dingen op te pakken. Twijfelde je hieraan? Lees de zin hiervoor nog eens terug en geef jezelf wat meer credit.

Reistijd kent letterlijk geen tijd

En dan mijn persoonlijke favoriet: reistijd. Ik hoor veel mensen zeggen dat ze nu nog drukker zijn dan wanneer ze fysiek op kantoor of in een klaslokaal zitten en de reistijd hebben ingeruild voor ‘nog even snel een overleg’. Zonde! Reizen doe je buiten werktijd, dus waarom dit in het kader van het ‘nieuwe normaal’ krampachtig gaan invullen? Dat dit een paar keer gebeurt is misschien niet erg, maar ga het niet invullen omdat je anders het gevoel hebt niet optimaal te functioneren. Stel grenzen. En geniet vooral van de tijd die je anders in de auto zou zitten. Sterker nog: door deze crisis kun je zelfs tijd wínnen. Ik had hier ook ‘last’ van, maar na goed nadenken vond ik het eigenlijk te absurd voor woorden. Dus op momenten dat ik eigenlijk zou reizen, gooi ik nu de was er even in. Of ik doe een Pilates les of een korte yoga-routine. Over balans gesproken.   

Doodvermoeiend hoor, jezelf (opnieuw) leren kennen. Maar wel nuttig, en zeker leuk.

 

Tekst door: Marike Aertssen, student Communicatie Deeltijd. Volg haar op LinkedIn.

Lees verder

BLOG MARIKE AERTSSEN - ODE AAN DE DUP20 februari 2020, 08:29

de DUP zelfst.naamw. (m./v.)

Verbuigingen: duppie

1) docent uit de praktijk

2) geen verwijzing naar Democratische Unionistische Partij (politieke partij in Noord-Ierland)

3) afgeleid van en geïnspireerd op ‘wuppie’ (een slim marketinginstrument, ingezet tijdens het WK in 2006 om positieve associaties en het gevoel van eenheid te verankeren). Net zo iconisch, maar hier moet met klem worden benadrukt dat er geen gelijkenissen worden getrokken m.b.t. uiterlijke kenmerken.

Those who can’t do, teach. Zeg dit tegen een dup en je krijgt ervan langs. Deze mensen staan met één been middenin de praktijk en met de ander in het onderwijs. Dankzij hen weet je zeker dat je kennis van deze tijd meekrijgt: nóg een voordeel van deeltijd studeren.

De dup herrezen

Even terug in de tijd: zo’n 8 jaar geleden nam de belangstelling voor deeltijdonderwijs in het HBO flink terug, en hier moest verandering in komen. Een belangrijk -zo niet het belangrijkste- element om het deeltijdonderwijs weer aantrekkelijk, betrouwbaar en valide te maken? Juist, de dup. Praktijkonderwijs vraagt om praktijkgerichte mensen, en zij vormden daarom dé doelgroep die het verschil zou moeten gaan maken. Hoewel het deeltijdonderwijs inmiddels in populariteit is toegenomen, vind ik persoonlijk dat de dup nog te vaak niet naar waarde wordt geschat.

Ik wil en ga docenten die werken in voltijd niet benadelen -ik ben er tenslotte zelf ook één- maar ikzelf zou niet anders meer willen dan een dup. Je ziet vaak dat docenten die in voltijd werken hun kennis een aantal keer per jaar moeten bijspijkeren door het volgen van cursussen en trainingen. Alleen maar goed, maar een dup wordt zo’n beetje elke minuut van de dag met de neus op de harde feiten gedrukt om dit vervolgens als lesstof te gebruiken. Sterker: wat de dup heeft meegemaakt of wat hip en actueel is op woensdagochtend, komt meestal op woensdagmiddag terug in een zorgvuldig last-minute aangepaste PowerPointpresentatie.

De kracht van de dup

Ik kan me herinneren dat er aan deeltijders werd gevraagd of zij nog wel behoefte hadden aan wekelijkse contactmomenten, en wellicht liever meer online -en dus zelfstandig- wilde leren. De reactie? Liever niet, want ruim de helft van de kennis die wordt opgedaan komt rechtstreeks van de dup en niet uit de boeken. Daarnaast is (het nut van) sommige theorie lastig te vatten, en dan is het de dup die een heldere link kan leggen met de praktijk of eigen ervaringen.

En dan de spar- en brainstormmomenten. Wij, de wuppies met nieuwsgierige grote ogen en vastgeplakt aan onze stoel, willen namelijk alles, maar dan ook álles weten wanneer er een casus wordt besproken: hoe zou de dup dit aanpakken? Waarom wel? Waarom niet? Heeft de dup dit weleens meegemaakt? Kan men een voorbeeld noemen uit de praktijk? Een succesverhaal? Een minder succesvol verhaal? Krijgt men al hoofdpijn van al die vragen? Een ‘risico’ van het vak als je dup bent, maar die heeft immers wel alle inside information. Wellicht kan Advil met spaaracties gaan werken..?

De associatie- Hall of Fame

De lijst met voordelen van een dup is eindeloos, maar er zit een kleine ‘maar’ aan: het moeilijk los kunnen koppelen van de dup en de module die je hebt gehad. Je ziet dezelfde gezichten steeds vaker naarmate je in hogere jaren komt: persoonlijk vind ik dit best prettig. Dat heeft er alleen wel voor gezorgd dat ik bij het horen van bepaalde termen gelijk moet denken aan ‘die ene dup’. Ik hoorde een collega spreken over hoe hij een type attributie koppelde aan het gedrag van een leerling. In gedachten hoorde ik Rita zich in het gesprek mengen. Of tijdens een vergadering vorige week, toen de term ‘content’ voorbijkwam. Ineens stond Roy daar. Toen mijn vriend het had over het innemen van een andere positie binnen zijn werk, zag ik Annemieke over zijn schouder meeluisteren.

Als ik een persvoorlichter ‘integendeel’ hoor zeggen, hoor ik Johan. En als ik lees over hoe jezelf als brand moet neerzetten, leest Paula met me mee. Om maar even aan te geven hoeveel impact een docent kan hebben. Dit blok staan overigens issues en crises op het programma, dus de gedaante van crisiskoningin Yvonne -en Paula trouwens ook: aan die vrouw is niet te ontkomen- krijgen zonder twijfel een plaats in de duppie hall of fame.

Dus, aan alle duppies die dit lezen: de term mag dan wel afgeleid zijn van wuppie, maar alleen omdat ik jullie iconisch vind en van mening ben dat jullie goud waard zijn. Ik wil niet gelijk stellen dat jullie pluizig en schattig zijn, maar wel dat jullie door jullie inzet een blijvende impact hebben gehad en dat altijd zullen hebben. In tegenstelling tot de pluizige plakbeestjes zijn jullie zeker geen trend, rage of hype. Nee, jullie zullen voor áltijd blijven plakken -sowieso in míjn geheugen-, dat is zeker.

Tekst door: Marike Aertssen, student Communicatie Deeltijd. Volg haar op LinkedIn.

Lees verder
Eerdere artikelen